“Gitti” mi, “gitmiş” mi?
Bir Düşünme Biçimi Olarak Dil
Dil, Kültür ve Anlam
Bir şarkı geçmişi anlatırken, anlatıcı bunu nereden biliyor?
Bir şarkıda şu cümleyi duyduğumuzu düşünelim:
Gitti.
İngilizceye çevirelim:
He left.
ya da
She left.
Şimdi başka bir biçim:
Gitmiş.
Bunu da çevirelim:
He left.
ya da
She left.
İki çeviri de doğru olabilir.
İki Türkçe cümle de geçmişte gerçekleşmiş bir ayrılıştan söz edebilir.
Öyleyse neden Türkçede iki farklı biçim var?
Ve daha önemlisi:
Anlatıcı, onun gittiğini nereden biliyor?
Bu soru bizi yalnızca Türkçedeki geçmiş zamanlara götürmez.
Daha büyük bir soruya götürür:
Bir dil, bize yalnızca ne olduğunu mu söyler, yoksa o bilgiye nasıl ulaştığımızı da anlatabilir mi?
Geçmiş yalnızca “ne zaman?” sorusu değildir
Dil öğrenirken zamanları çoğu kez bir zaman çizgisi üzerinde öğreniriz.
Geçmiş.
Şimdi.
Gelecek.
Bu model gereklidir.
Ama yeterli değildir.
Çünkü geçmiş hakkında konuşurken yalnızca olayın ne zaman gerçekleştiğini söylemeyiz.
Bazen başka bir şeyi de belirtiriz:
Bu olayı nasıl biliyorum?
Gördüm mü?
Sonuçlarından mı çıkardım?
Birinden mi duydum?
Sonradan mı fark ettim?
Bana mı anlatıldı?
Şimdi mi anlıyorum?
Türkçe, geçmişten söz ederken bu soruları dilbilgisinin içine taşıyabilen dillerden biridir.
“Geldi” ve “gelmiş”
En bilinen örneklerden biri şudur:
Ahmet geldi.
ve
Ahmet gelmiş.
Her ikisi de İngilizcede:
Ahmet came.
şeklinde çevrilebilir.
Ama Türkçedeki iki cümle tamamen aynı bakış açısından kurulmaz.
Çok basitleştirilmiş bir başlangıç açıklamasında:
geldi
konuşanın olayı doğrudan bildiği bir geçmişle,
gelmiş
ise dolaylı yoldan edinilen bilgiyle ilişkilendirilebilir.
Bu açıklama başlangıç için yararlıdır.
Ama burada durursak Türkçenin asıl ilginç tarafını kaçırırız.
“-miş = başkasından duydum” demek yeterli değildir
Türkçe öğrenenlere bazen şöyle bir formül verilir:
-di = gördüm
-miş = duydum
Bu formül bazı örnekleri açıklayabilir.
Ama gerçek dili açıklamak için fazla küçüktür.
Çünkü -miş yalnızca “birisi bana söyledi” anlamına gelmez.
Konuşan bir olayı:
başkasından öğrenmiş olabilir,
sonuçlarından çıkarmış olabilir,
sonradan fark etmiş olabilir,
beklenmedik bir durumu keşfetmiş olabilir.
Bağlam, biçimin nasıl yorumlandığını değiştirir.
Dolayısıyla -miş tek bir sözlük karşılığı değildir.
Bir bakış açısı sisteminin parçasıdır.
Bir kapıyı açtınız ve ev boş
Şöyle bir sahne düşünelim.
Eve geldiniz.
Kapıyı açtınız.
Bir insanı giderken görmediniz.
Kimse size:
“Gitti.”
demedi.
Ama odası boş.
Valizi yok.
Bazı eşyaları kaybolmuş.
Belki masada bir not var.
O kişinin gitme olayını görmediniz.
Ama sonuçlarını görüyorsunuz.
Ve bu sonuçlardan bir olay kuruyorsunuz:
Gitmiş.
Burada dil yalnızca geçmişteki bir olayı adlandırmıyor.
Konuşanın o olaya hangi yoldan ulaştığını da işaretliyor.
Gerçeklik ile bilgi arasında bir yol vardır
Bu ayrım çok önemlidir.
Bir olay vardır:
birisi gitti.
Ama bizim zihnimizde o olayın bilgisi başka bir şeydir.
Gerçek olay ile bilgimiz arasında bir yol olabilir.
Gördük.
Duyduk.
Çıkardık.
Fark ettik.
Hatırladık.
Bize anlatıldı.
İzlerden anladık.
Dil bazen yalnızca olayın kendisini kodlar.
Bazen ise olayla birlikte bu yolu da kodlar.
İşte burada kanıtsallık — evidentiality dediğimiz alan ortaya çıkar.
Kanıtsallık nedir?
En genel anlamıyla kanıtsallık, konuşanın ifade ettiği bilgiye hangi kaynaktan ulaştığıyla ilgilidir.
Bazı diller bunu çoğunlukla ayrı sözcüklerle ifade eder.
İngilizcede:
apparently
I heard that
it seems
I was told that
gibi ifadeler kullanılabilir.
Türkçede ise bilgi kaynağıyla ilgili ayrımlar dilbilgisel biçimlerin içine kadar girebilir.
Bu nedenle geçmiş hakkında konuşmak yalnızca:
Ne zaman oldu?
sorusu değildir.
Bazen:
Bunu nereden biliyorsun?
sorusu da fiilin yapısına yaklaşır.
Ama “-di = doğrudan kanıt” formülünü de mutlaklaştırmamalıyız
Burada ikinci bir basitleştirmeden kaçınmamız gerekir.
Eğer:
-miş = dolaylı bilgi
dediysek,
hemen:
-di = mutlaka gözümle gördüm
sonucuna varmak kolaydır.
Gerçek sistem bundan daha karmaşıktır.
-DI yalnızca “gözümle gördüm” anlamına indirgenemez.
Kesin, kabul edilmiş ya da konuşanın doğrudan sahip çıktığı bilgi farklı bağlamlarda -DI ile ifade edilebilir.
Dolayısıyla iki biçimi mekanik bir kamera sistemi gibi düşünmemeliyiz:
kamera açıktı → -DI
kamera kapalıydı → -mIş
Dil, güvenlik kamerası değildir.
Dil, konuşanın bilgiye karşı aldığı konumu da içerir.
İşte şarkı burada mükemmel bir laboratuvar olur
Şarkılar sürekli geçmişten söz eder.
Gitti.
Döndü.
Sevdi.
Unuttu.
Değişti.
Bitti.
Beni bıraktı.
Başkasını sevdi.
Ama bir şarkıdaki anlatıcı, geçmişin tarafsız tarihçisi değildir.
O geçmişi bir noktadan anlatır.
Bazen yaşadığı anda.
Bazen yıllar sonra.
Bazen yeni öğrendiği bir gerçekle.
Bazen birinin söylediği şeyle.
Bazen gördüğü sonuçlarla.
Bazen de geçmişte yaşadığı bir şeyin anlamını ancak şimdi fark ederek.
Bu nedenle Türkçedeki geçmiş biçimleri şarkının yalnızca zamanını değil,
anlatıcının geçmişe olan epistemik mesafesini
de kurabilir.
Aynı olay, başka bir bilgi konumu
Şunu karşılaştıralım:
Gitti.
ve:
Gitmiş.
Her iki cümlede de kişi artık burada olmayabilir.
Gerçek dünyadaki sonuç aynı olabilir.
Ama anlatıcının bilgi konumu aynı olmak zorunda değildir.
Birinde olay, anlatıcının doğrudan anlatısının parçası gibi sunulabilir.
Diğerinde ise olay, sonradan ulaşılan, çıkarılan, öğrenilen ya da fark edilen bir bilgi olarak kurulabilir.
Bu fark küçük görünür.
Ama bir şarkının bütün duygusal yapısını değiştirebilir.
Çünkü aşk şarkılarında bilgi de bir olaydır
Bir insanın gitmesi bir olaydır.
Ama onun gittiğini öğrenmek de başka bir olaydır.
Bir insanın sizi artık sevmediği bir gerçektir.
Ama bunu fark etmek başka bir şeydir.
Bir insanın başkasını sevmesi bir durumdur.
Ama bunu başkasından duymak, kendi gözünüzle görmek ya da izlerden çıkarmak aynı deneyim değildir.
Dil bunları birbirinden ayırdığında, şarkının hikâyesi de değişir.
“O gitti” ile “meğer gitmiş” aynı anlatı değildir
Türkçedeki -miş bazı bağlamlarda sonradan fark etme veya beklenmedik keşif etkisi yaratabilir.
Bu yüzden çeviride bazen yalnızca:
He left.
demek yeterli olmayabilir.
Bağlama göre İngilizcede:
Apparently, he left.
It turns out he left.
I found out that he had left.
gibi çözümler düşünülebilir.
Ama bunların hiçbiri -miş için otomatik sözlük karşılığı değildir.
Çünkü Türkçedeki tek bir dilbilgisel biçimin yaptığı işi İngilizcede farklı bağlamlarda farklı araçlarla yeniden kurmak gerekebilir.
“Meğer” etkisi nereden geliyor?
Burada özellikle ilginç bir alan vardır.
Bir şeyi sonradan fark ettiğimizde bazen geçmiş yalnızca geçmiş değildir.
Geçmiş, şimdi yeniden yorumlanan geçmiş olur.
Olay daha önce gerçekleşmiştir.
Ama anlamı konuşan için şimdi ortaya çıkar.
Bu nedenle bazı -miş kullanımlarında şaşırma, keşfetme veya beklenmedik biçimde fark etme etkisi görülebilir.
Dilbilimde bu tür anlamlar mirativity — miratiflik tartışmalarıyla ilişkilendirilir.
Fakat yine dikkat:
-miş = şaşırma
diye yeni bir ezber kuralı üretmemeliyiz.
Şaşırma, biçimin her kullanımında zorunlu değildir.
Bağlam belirleyicidir.
Bir dilbilgisi eki kaç farklı soruya dokunabilir?
Tam burada Türkçe çok güzel bir şeyi gösteriyor.
-miş hakkında konuşurken bir anda birkaç alan birbirine yaklaşır:
geçmiş zaman,
görünüş,
dolaylılık,
kanıtsallık,
çıkarım,
aktarma,
bilgi kaynağı,
konuşanın tutumu,
beklenmedik farkındalık.
Bu yüzden tek bir etiket sistemi açıklamak için yetmeyebilir.
“Öğrenilen geçmiş zaman” demek pedagojik olarak işe yarayabilir.
Ama gerçek dil bundan daha geniştir.
Bir kural doğru olup yine de yetersiz olabilir
Bu, dil öğretiminde çok önemli bir ilkedir.
Bir açıklamanın yetersiz olması onun yanlış olduğu anlamına gelmez.
Örneğin:
-miş dolaylı bilgiyle ilişkilidir
demek doğrudur.
Ama öğrenci bunu:
-miş sadece başkasından duyduğum şeylerde kullanılır
şeklinde anlarsa doğru kural yanlış bir modele dönüşür.
Sorun kuralda değil,
kuralın dilin tamamı sanılmasındadır.
Önce biçim, sonra mekanizma
Dil öğrenirken ilk aşamada biçime ihtiyacımız vardır.
gel-di
gel-miş
Sonra temel işlevi öğreniriz.
Ama üçüncü aşamada soru değişmelidir:
Konuşan neden burada bu biçimi seçti?
İşte gerçek dil bu soruda başlar.
Şarkı çevirisinde ne kaybolur?
Bir Türkçe şarkıyı İngilizceye çevirdiğimizi düşünelim.
Orijinal:
Gitmiş.
Çeviri:
She left.
Olay korundu.
Kişi korundu.
Geçmiş korundu.
Ayrılık korundu.
Ama şu bilgi kaybolmuş olabilir:
Anlatıcı bunu nasıl biliyor?
Bu küçük bir kayıp değildir.
Çünkü şarkının duygusal perspektifi tam burada kuruluyor olabilir.
Çeviri olayı koruyup bilginin yolunu kaybedebilir
Korece üzerine yazdığımız “사랑해”와 “사랑해요”는 같은 ‘I love you’일까? başlıklı çalışmada başka bir sorun görmüştük.
Orada çeviri:
I love you
diyerek olayın içeriğini koruyabiliyor,
ama konuşanlar arasındaki ilişkiyi kaybedebiliyordu.
Türkçede başka bir şey oluyor.
Çeviri olayı koruyabiliyor,
ama konuşanın o olay hakkındaki bilgisinin kaynağını ve konumunu kaybedebiliyor.
Yani:
Korece: Ne söyledim ve sana hangi ilişkiden söyledim?
Türkçe: Ne oldu ve ben bunun olduğunu nasıl biliyorum?
İki dil aynı “anlam” kavramının farklı katmanlarını görünür kılıyor.
Japoncada başka bir kayıp görmüştük
Japonca üzerine yazdığımız 「歌の『私』はどこにいる？」 başlıklı çalışmada ise öznenin söylenmemesi merkeziydi.
Japonca bir şeyi açık bırakabiliyor.
Çeviri ise bazen:
I
you
he
she
we
arasından seçim yapmak zorunda kalıyordu.
Orada çeviri, orijinalin söylemediği şeyi söylemek zorunda kalabiliyordu.
Türkçede bunun tersine yakın bir durum görüyoruz.
Orijinal, bilgiye erişim biçimi hakkında dilbilgisel bir ipucu verebiliyor.
Çeviri ise bunu söylemek zorunda değil.
Çince şarkıda sesin kendisine kadar inmiştik
Çince üzerine yazdığımız 《如果声调决定词义，旋律为什么没有改变歌词？》 başlıklı çalışmada anlamın başka bir katmanını görmüştük.
Orada soru şuydu:
Sözcüksel ton anlamı ayırıyorsa, melodi aynı ses yüksekliği alanını kullandığında ne olur?
Türkçede ise ses yüksekliğinden bilgi kaynağına geçiyoruz.
Bu da aynı büyük sonucu tekrar gösteriyor:
Diller anlamı aynı yerde saklamaz.
Bir dil “ne oldu?” diye sorar, başka bir dil başka bir soruyu zorunlu hale getirir
Bütün diller elbette bilgi kaynağından söz edebilir.
İngilizce konuşan biri:
I heard that...
diyebilir.
Almanca:
angeblich
gibi araçlar kullanabilir.
Başka diller başka yollar kullanır.
Mesele bir dilin yapabildiğini diğerinin yapamaması değildir.
Asıl mesele:
Hangi ayrımlar dilbilgisel sistemin düzenli bir parçası haline gelmiştir?
Ve bunun sonucunda konuşan hangi seçimlerle sürekli karşılaşır?
Dil, konuşanı bir epistemik konuma yerleştirir
Bir şeyi söylediğimizde yalnızca dünyaya ilişkin bir iddia ortaya koymayız.
Kendimizi de o iddianın karşısında konumlandırırız.
Biliyorum.
Gördüm.
Duydum.
Öyle anlaşılıyor.
Sonuçlardan çıkarıyorum.
Bana söylendi.
Şimdi fark ettim.
Belki de dilin en görünmez işlerinden biri budur.
Konuşanı kendi bilgisinin içine yerleştirmek.
Bunun etik bir tarafı bile vardır
“Biliyorum” ile “duydum” aynı şey değildir.
“Gördüm” ile “öyle görünüyor” aynı şey değildir.
Bir iddiayı doğrudan bilgi gibi sunmakla,
onu aktarılan veya çıkarılan bilgi olarak sunmak arasında fark vardır.
Bu fark yalnızca dilbilgisel değildir.
İletişimde sorumlulukla da ilgilidir.
Bir konuşan aslında şunu da söyler:
Bu cümlenin arkasında hangi tür bilgiyle duruyorum?
Fakat kanıtsallık otomatik olarak doğruluk ölçer değildir
Burada çok önemli bir ayrım gerekir.
Bir bilginin doğrudan edinilmiş olması onun mutlaka doğru olduğu anlamına gelmez.
İnsan gördüğünü yanlış yorumlayabilir.
Birinden duyulan bilgi de doğru olabilir.
Çıkarım son derece güçlü kanıtlara dayanabilir.
Dolayısıyla:
doğrudan = doğru
dolaylı = şüpheli
gibi bir denklem kuramayız.
Kanıtsallık öncelikle bilginin kaynağıyla ve konuşanın bilgiye erişimiyle ilgilidir.
Doğruluk ise başka bir sorudur.
Ama kaynak, güven algısını etkileyebilir
Yine de insanlar bilgi kaynağına kayıtsız değildir.
Bir şeyi doğrudan gören kişiyle,
başkasından duyan kişinin sözünü aynı biçimde değerlendirmeyebiliriz.
Türkçe üzerine yapılan deneysel çalışmalar da doğrudan ve dolaylı bilgi işaretlerinin güvenilirlik değerlendirmeleri ve hatta bilginin hatırlanmasıyla etkileşebildiğini gösteriyor.
Bu, “dil düşünceyi belirler” gibi kaba bir sonuca götürmemeli.
Ama daha dikkatli bir soru sormamıza izin verir:
Bir dil, konuşanı bilgi kaynağını düzenli biçimde işaretlemeye yönelttiğinde, bu ayrım zihinsel işlemlemede nasıl bir rol oynar?
Çocuklar bile bu ayrımı öğrenir
Türkçe konuşan çocukların gelişimi üzerine yapılan araştırmalar, doğrudan yaşanan olaylarla sonuçlardan çıkarılan veya başkasından öğrenilen olaylar arasındaki dilbilgisel ayrımın erken yaşlarda öğrenilmeye başladığını gösteriyor.
Bu da bize önemli bir şey söylüyor.
Kanıtsallık yalnızca dilbilimcilerin sonradan icat ettiği soyut bir kategori değildir.
Çocuk, dili öğrenirken aynı zamanda:
bir olay hakkında nasıl konuşacağını
ve
o olay hakkında ne tür bilgiye sahip olduğunu nasıl göstereceğini
öğrenir.
Peki şarkıdaki anlatıcı güvenilir mi?
İşte burada edebiyatla dilbilgisi yeniden buluşuyor.
Bir şarkıdaki “ben” gerçek sanatçı değildir.
Lirik bir sestir.
Bir anlatıcıdır.
Ve anlatıcının söylediği her şeyi aynı epistemik düzeyde kabul etmek zorunda değiliz.
Belki biliyor.
Belki sanıyor.
Belki sonradan öğreniyor.
Belki kendisini kandırıyor.
Belki bir söylentiyi aktarıyor.
Belki olayların anlamını yıllar sonra kuruyor.
Türkçedeki kanıtsallık ve geçmiş biçimleri, bu anlatıcıyı okurken bize ek ipuçları verebilir.
Böylece dilbilgisi karakter yaratır
Dilbilgisi genellikle karakter yaratmanın dışında düşünülür.
Karakteri kelimeler yaratır.
Metaforlar yaratır.
Hikâye yaratır.
Oysa bir anlatıcının:
ne bildiği,
neye tanık olduğu,
neyi çıkardığı,
neyi başkasından duyduğu,
neyi sonradan fark ettiği
de onun kim olduğunu belirler.
Dolayısıyla küçük bir fiil eki bile anlatıcının karakterine katkıda bulunabilir.
Aynı geçmiş, farklı anlatıcı
İki insan aynı olaydan söz edebilir.
Birisi:
Geldi.
der.
Diğeri:
Gelmiş.
Olay aynı olabilir.
Ama anlatı aynı değildir.
Çünkü anlatıcıların olayla ilişkileri aynı değildir.
Ve işte bu nedenle dil yalnızca gerçekliği kodlamaz.
Gerçeklikle konuşan arasındaki ilişkiyi de kodlayabilir.
Çeviri bunu nasıl koruyabilir?
Her zaman tek bir çözüm yoktur.
Bazen İngilizcede:
apparently
eklenebilir.
Bazen:
I heard that...
Bazen:
it seems that...
Bazen:
it turns out that...
Bazen hiçbir ekleme yapılmamalıdır.
Çünkü bağlam zaten bilgiyi taşıyor olabilir.
Çevirmenin görevi -miş gördüğü her yere aynı İngilizce sözcüğü yapıştırmak değildir.
Önce işlevi anlamaktır.
Bu kullanımda biçim ne yapıyor?
Bilgi kaynağını mı işaretliyor?
Çıkarım mı yaratıyor?
Aktarım mı?
Sonradan fark etme mi?
Anlatı perspektifi mi?
Ancak bundan sonra çeviri seçilebilir.
Çeviri sözcük eşleştirme değildir
Bu örnek bunu özellikle açık gösterir.
Eğer çeviri:
-miş = apparently
formülüne dönüşürse,
yeni bir sözlük hatası üretmiş oluruz.
Çünkü dilbilgisel biçimler de kelimeler gibi bağlam içinde çalışır.
Çevirmenin görevi biçimi kopyalamak değil,
biçimin yaptığı işi yeniden kurmaktır.
Bazen bunu yeniden kurmak mümkün değildir
Şarkı çevirisinde sorun daha da büyür.
Çünkü yalnızca anlam yoktur.
Hece sayısı vardır.
Ritim vardır.
Melodi vardır.
Vurgu vardır.
Kafiye olabilir.
Söylenebilirlik gerekir.
Bir de bilgi kaynağını korumaya çalıştığımızı düşünelim.
Belki:
apparently
anlamı kurtarır,
ama ritmi bozar.
Belki:
I heard
ritme uyar,
ama orijinalde hearsay değil inference vardır.
Belki açıklama yapmak gerekir,
ama şarkı açıklamaya izin vermez.
Bu yüzden şarkı çevirisi, anlamların birbirine karşı pazarlık yaptığı bir alan haline gelir.
Her şeyi aynı anda koruyamayabiliriz
Bir çeviride:
olayı,
duyguyu,
ritmi,
kafiyeyi,
kişiyi,
bilgi kaynağını,
bakış açısını,
kültürel çağrışımı
aynı anda korumak her zaman mümkün değildir.
Bu nedenle iyi çeviri yalnızca:
Doğru mu?
sorusuyla değerlendirilemez.
Başka bir soru gerekir:
Neyi korudu ve bunun karşılığında neyi kaybetti?
İşte burada “anlam” kavramı büyür
Anlam yalnızca:
gitti = left
değildir.
Anlamın içinde şunlar da olabilir:
Kim söylüyor?
Kime söylüyor?
Ne zaman söylüyor?
Nereden biliyor?
Ne kadar emin?
Şimdi mi fark etti?
Kendisini olayın neresine yerleştiriyor?
Bir dil bunların bir bölümünü kelimelerde,
bir bölümünü dilbilgisinde,
bir bölümünü bağlamda,
bir bölümünü ise hiç söylemeden taşıyabilir.
“Gitti” mi, “gitmiş” mi?
Artık bu soru yalnızca iki geçmiş biçimi arasındaki bir dilbilgisi alıştırması değildir.
Daha büyük bir sorudur:
Konuşan geçmişe nereden bakıyor?
Olayın içinden mi?
Sonuçlarından mı?
Başkasının anlatısından mı?
Sonradan oluşan bilgiden mi?
Beklenmedik bir farkındalıktan mı?
Cevap her zaman tek değildir.
Ama tam da bu yüzden biçim önemlidir.
Dil yalnızca dünyayı anlatmaz
Dil aynı zamanda bizim dünyaya erişimimizi de anlatabilir.
Bir şeyi gördük.
Bir şeyi duyduk.
Bir şeyi çıkardık.
Bir şeyi fark ettik.
Bir şeyi sonradan öğrendik.
Ve bazen bütün bu fark,
uzun bir açıklamada değil,
küçücük bir ekte saklanır.
-miş.
Belki de asıl soru “Ne oldu?” değildir
Bir şarkıyı dinlerken genellikle hikâyeyi takip ederiz.
Kim kimi sevdi?
Kim gitti?
Kim döndü?
Ne bitti?
Ama Türkçe bize başka bir soru daha sordurabilir:
Anlatıcı bunu nereden biliyor?
Ve bu soruyu sorduğumuz anda şarkının geçmişi değişir.
Çünkü geçmiş artık yalnızca olayların sırası değildir.
Bir insanın o olaylar hakkında bilgi edinme tarihidir.
Gerçeklik ile anlatı arasındaki görünmez katman
Bir olay gerçekleşir.
Sonra birisi onu bilir.
Sonra o bilgiyi yorumlar.
Sonra anlatır.
Sonra başka biri dinler.
Sonra başka bir dile çevirir.
Her aşamada gerçeklikle aramızda yeni bir katman oluşur.
Türkçedeki -miş, bazı bağlamlarda bu görünmez katmanlardan birini yüzeye çıkarır.
Ve bize şunu hatırlatır:
Bir cümlenin anlamı yalnızca anlattığı olay değildir.
Bazen o cümlenin anlamının bir parçası,
konuşanın o olaya hangi bilgi yolundan ulaştığıdır.
Bu yüzden gitti ile gitmiş arasındaki fark küçük bir dilbilgisi ayrıntısı değildir.
Bazen bütün hikâyenin bakış açısıdır.
Tymur Levitin
Levitin Language School kurucusu
Sertifikalı çevirmen ve dil eğitmeni
© Tymur Levitin / Levitin Language School. Tüm hakları saklıdır.
Yorumlar
Yorum Gönder